شعر و غزل

اگه نظرات اینقدر کم باشه ما هم بی خیال وبلاگ نویسی میشیم

اینم آخرین شعری که برای دوست داران شعر میزارم( البته تا زمانی که نظرات دوستان اینقدر کمه)

گرعاشق ومی خواره به دوزخ باشد

ای مفتی شهرازتوبیدارتریم

بااین همه مستی زتو هوشیارتریم

توخون کسان مینوشی وماخون رزان

گویندکسان بهشت  باحورخوش است

من میگویم که آب انگورخوشست

این نقدبگیرودست ازآن نسیه بدار

زاهدامن که خراباتی ومستم بتوچه

ساغروباده ومد برسردستم بتوچه

تواگرگوشه مهراب نشستی صنمی گفت چرا

من اگرگوشه میخانه نشستم بتوچه

آتش دوزخ اگرقصدتوومابکند

توکه خشکی چه به من

این چه حرفی است که درعالم بالا ست بهشت

هرکجا بخت خوش افتادهمان جاست بهشت

دوزخ ازتیرگی بخت درون توبود

این چه جهانیست درآن خوردن می نارواست

این چه بهشتی است درآن خوردن گندم خطاست

آی رفیق این ره انصاف نیست این جفاست

راست بگوراست بگو راست

فردوس برینت کجاست

راستی آنجا هم هرکس وناکس خداست

راست بگوراست بگو راست

فردوس برینت کجاست

فعلا" ما رفتیم دونبال کارمون

شاعراني که بر سر عقيده جان باخته باشند در قلمرو ادبيات فارسي انگشت شمارند. محمد فرخي يزدي يکي از آنهاست که به سال ۱۳۰۶ ه.ق در يزد متولد گرديد.
فرخي استعداد شعري و جوهر اعتراض را از همان ايام تحصيل در کار و کردار خود آشکار کرد و به سبب شعري که سروده بود از مدرسه اخراج شد. ديوان سعدي و مسعود سعد سلمان همدم جواني او بود. به ويژه سعدي طبع شعر او را شکوفا ساخت. در همان آغاز جواني سر از حزب دموکرات يزد در آورد و به گناه شعري در ستايش آزادي ساخته بود, ضيغم الدوله قشقايي حاکم يزد لبهاي وي را دوخت و به زندانش افکند. فرخي با دهان دوخته بر ديوار زندان نوشت:
به نگردد اگر عمر طي من و ضيغم الدوله و ملک ري
به زندان ار شد مر بخت يار برآرم از آن بختياري دمار

سه چهار سالي از امضاي مشروطيت مي گذشت که به تهران رفت و يک سال بعد از انتشار روزنامه طوفان همت گماشت و طي مقالات آتشين و انتقادآميز به جنگ استبداد و بي قانوني رفت. در دوره هفتم مجلس مردم يزد او را به وکالت برگزيدند و فرخي جزو جناح اقليت مجلس با هيأت حاکمه به مبارزه پرداخت و روزنامه طوفان را که تعطيل شده بود, بار ديگر منتشر ساخت که باز به حکم دولت توقيف شد و فرخي تحت فشار قرار گرفت تا آنکه ناگزير شد ايران را ترک کند و از راه مسکو به برلن برود.
فرخي در سال ۱۳۱۲ش. به تهران بازگشت و در کنار ديگر آزادي خواهان. با قرارداد۱۹۱۹ وثوق الدوله به مخالفت برخاست. يک بار در زندگي سياسي خود از سوء قصد جان سالم به در برد, يک بار هم در زندان دست به خودکشي زد اما به اين کار توفيق نيافت, تا اينکه در سال ۱۳۱۸ش. در زندان به طرز فجيعي با تزريق آمپول هوا به قتل رسيد.
غير از مقاله هاي سياسي آتشين, از فرخي ديوان مختصري حاوي غزليات و رباعيات او برجاست که چندين بار در تهران چاپ شده است. گيرايي شعر او از عشقي و عارف و حتي نسيم شمال کمتر ولي از لحاظ اجتماعي پرارزش است. او بيشتر غزلسراست. محتواي غزل او نه عشق و عواطف شخصي بلکه سياست و مسائل حاد اجتماعي است, فرخي سوسياليست مآب و طرفدار کارگر و رنجبر است. مايه اصلي شعرش همان مسائلي است که سيد شرف الدين, عارف, عشقی و بهار طرح کرده اند. او در عصر خود تنها شاعري بود که جهان بيني ثابت داشت و سرانجام بر سر همين امر هم جان باخت.
اين سرود آزادي از فروخي است.

جان فداي آزادي
آن زمان که بنهادم سر به پاي آزادي دست خود زجان شستم از آزادي
تا مگر به دست آرم دامن وصالش را مي روم به پاي سر در قفاي آزادي
در محيط ظوفانزاي, ماهرانه در جنگست ناخداي استبداد با خداي آزادي
دامن محبت را گز کني زخون رنگين مي توان تو را گفتن پيشواي آزادي
فرخي زجان و دل مي کند در اين محفل دل نثار استقلال جان فداي آزادي

   صدای  ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنیدن نـداره

   توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

   ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

   دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

   از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

   بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

    قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

   خيلي وقته ، قصه ی اسب ِ سفيد ، کهنه شده

   نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

از شهریار ایران

به نام بهار آفرین

خورشید در انتظار ردی از توست

دریا به هوای جزر و مدی از توست

حاشا که تو را به عشق مانند کنم

عشق آینه ی تمام قدی از توست

********

چشمان مرا به عشق پیوند زدی

آرام دل شکسته را بند زدی

هر گاه که در ترانه لب وا کردی

هر بار که عاشقانه لبخند زدی

******

امشب که نصیب من نشد چیدن تو

تنها عطشم شکفت با دیدن تو

بگذار که چند روز دیگر باشم

در وسوسه ی قشنگ بوسیدن تو

******

امشب شب ناله  ی دل من با توست

هنگامه ی حل مشکل من با توست

با خواب بگو از این حوالی برود

خوابی که حجاب حایل من با توست

******

هر چند هوای عشق نادلخواه است

دل با تپش حادثه ای همراه است

یک حس غریب با دلم می گوید

انگار بهار تازه ای در راه است

******

تا فرصت یک بار شکفتن باشد

بگذار که قسمت تو و من باشد

حالا که بهار تازه ای در راه است

بگذار چراغ عشق روشن باشد 

******

از چشم تو هیچ چیز زیباتر نیست

هیچ از لب مست تو فریباتر نیست

با عشقت اگر جای شکیبایی هست

پس از دل من کسی شکیباتر نیست

******

کاش آن سفر شبانه تکرار شود

آن تاب و تب و ترانه تکرار شود

در بارش بی دریغ لبخندت کاش

آن بوسه ی عاشقانه تکرار شود

*******************************************************************

 

بچه ها تخته سياه است سه نقطه سرخط
گفتن اش باز گناه است سه نقطه سرخط

           بچه ها ديكته تان را بنويسيد شما
           كه خدا پشت و پناه است سه نقطه سرخط

بنويسيد دراز است شب و پنجره كور
دخترك عاشق ماه است سه نقطه سرخط
         

          بنويسيد پدر در پي افسانه نان
          پسرك چشم به راه است سه نقطه سرخط

بنويسيد كه امسال زمستان يخ يخ
مرد بي شال و كلاه است سه نقطه سرخط

         بنويسيد نخ وصله تباه است سريع
         خب نوشتيد تباه است سه نقطه سرخط

بنويسيد ببار اي همه ي آبي ابر
رنگ اين تخته سياه است سه نقطه سرخط

 شعر از آرش نصرت الهي

از شعله شعر من زبان می‌سوزد
حرفی بزنم اگر، دهان می‌سوزد
چندی‌ست سرم لانه ققنوسان است
بالی بتکانم آسمان می‌سوزد

اسبی که به روی قالی خانه‌ی ماست
در تاخت و تاز خالی خانه‌ی ماست
آن گاو که در تابلو نقاشی است
خوشبخت‌تر از اهالی خانه‌ی ماست!

با سرعت بی‌مهار واگن هایش
با لشکر بی‌شمار واگن هایش
از   دور  قطار  زندگی  می‌ آید
تنهایی و مرگ، بار واگن‌هایش

بگذار که مشکلات را درک کنی
تا لذت کیش و مات را درک کنی
زحمت بکش این پیاز را پوست بگیر
تا فلسفه‌ی حیات را درک کنی

از آتشم و زبانه‌ام گم شده است
از بادم و آشیانه‌ام گم شده است
از آبم و رود، رود  سرگردانم
در خاک کلید خانه‌ام گم شده است

او مثل همیشه خواب‌هایش آبی است
کار من بی‌چاره ولی بی‌خوابی است
من گربه‌ی ولگرد خیابان هستم
او گربه ی چاق و چله‌ی قصابی است

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست
در هر قفسی کلید امیدی هست
چشمک زدن ستاره در شب، یعنی
توی چمدان ماه خورشیدی هست

من از سر شعر دست اگر بردارم
شاید سر راحت به زمین بگذارم
خوابم که نمی‌برد به این زودی‌ها
باید دو هزار گرگ را بشمارم

در شعر خود اعتراض می‌کاشت جلیل
هی پنجره‌های باز می‌کاشت جلیل
میلیونر شهر می‌شد امروز اگر
جای کلمه پیاز می‌کاشت جلیل

...از جلیل صفربیگی

دریا شده‌ست خواهر و من هم برادرش
شاعرتر از همیشه نشستم برابرش

خواهر سلام! با غزلی نیمه‌آمدم
تا با شما قشنگ شود نیم دیگرش

می‌خواهم اعتراف كنم هر غزل كه ما
با هم سروده‌ایم جهان كرده از برش

خواهر زمان ،زمان برادركشی‌ست باز‌
شاید به گوش‌ها نرسد بیت آخرش‌

با خود ببر مرا كه نپوسد در این سكون
شعری كه دوست داشتی از خود رهاترش

دریا سكوت كرده و من حرف می‌زنم
حس می‌كنم كه راه نبردم به باورش

دریا منم! هم‌او كه به تعداد موج‌هات
با هر غروب خورده بر این صخره‌ها سرش

هم او كه دل زده‌ست به اعماق و كوسه‌ها
خون می‌خورند از رگ در خون شناورش

خواهر! برادر تو كم از ماهیان كه نیست
خرچنگ‌ها مخواه بریسند پیكرش

دریا سكوت كرده و من بغض كرده‌ام
بغض برادرانه‌ای از قهر خواهرش

...از محمد علی بهمنی